Dünyada inanç konusunda kimin haklı kimin haksız  olduğunu saptayacak ‘tarafsız’ bir merci yoktur. Ancak İncil’in ve tarihsel belgelerin sundukları somut veriler vardır ve bunlar saptanabilir. Örneğin bir zamanlar septik (kuşkucu) eleştirmenler tarafından İsa’nın hiç var olmadığı ileri sürülüyordu. Ama İncil dışındaki, hatta İncil karşıtı tarihsel belgeler bunun tersini gösterir. Bu yüzden bilim adamları İsa’nın varlığını artık sorgulamazlar.

İslâm inancına göre, İ.S. 7. yy.da Hıristiyanların “ellerindeki” Tevrat ve İncil, “hidayet ve nur bulunan” ve bunlarla “hükmedilmesi gereken” Kutsal Yazılar’dır (Mâide 5.46-47; ayrıca bkz. Bakara 2.41, 136; Ali-İmran 3.4, 81; Mâide 5.44; Enam 6.91; Araf 7.157). “Bir zamanlar ellerindeydi” veya “hidayet ve nur bulunuyordu” demiyor; “halen ellerindeki” ve “şu an hidayet ve nur bulunan” diyor.

İncil’i tarafsız bir yürekle okuyan herkesin fark edeceği gibi, İsa’nın sevgi mesajı olağanüstüdür. İlahi sevgiyi arayan bir kişi, yürekteki bu kanıttan başka kanıta gerek duymamaktadır. Yine de inancında dürüst olan hiç kimse, eleştirilere dayanamayan kör bir inançlılığın arkasına saklanmak istemez. Çünkü iman ve akıl birbirlerine düşman değildir; tam tersi yol arkadaşlarıdır. Bu yüzden İncil’in “Her şeyi sınayın, iyi olana sımsıkı tutunun” tavsiyesine uyarak (1Se.5:21), başkalarının ileri sürdüğü iddiaları araştırıp ilgi duyanlara gereken kaynakları sunmayı uygun gördüm.

Pr. Carlos MADRIGAL